Kveikjuspólur starfa á grundvelli meginreglunnar um rafsegulinnleiðslu; Hlutverk þeirra er að breyta lágspennu frá rafhlöðu ökutækisins (venjulega 12V) í háspennu (venjulega á bilinu 15.000 til 30.000 volt) sem nægir til að brúa bilið á milli rafskauta á kerti. Rekstrarferlið samanstendur af tveimur þrepum: orkugeymslu og orkubreytingu. Þegar aðalspólinn er tengdur við aflgjafann rennur straumur í gegnum hann, myndar sterkt segulsvið og orka er geymd í járnkjarnanum. Þegar skiptibúnaðurinn truflar aðalspóluhringrásina, hrynur segulsviðið hratt; þessi hraða breyting á segulsviðinu veldur mjög mikilli spennu í aukaspólunni.
Hvað varðar uppbyggingu segulrásar eru kveikjuspólur fyrst og fremst flokkaðar í tvær gerðir: opna segulhringrás og lokaða segulhringrás. Kveikjuspólur með lokuðum segulhringrásum eru með aðal- og aukavinda sem eru vafnar um rétthyrndan eða ferhyrndan -laga járnkjarna og mynda þar með lokaða segullykkju fyrir segulflæðislínurnar. Þessi uppbygging býður upp á nokkra kosti, þar á meðal lágmarks segulleka, lágt segulmagnaðir tregðu, lítið orkutap, mikil orkubreytingarnýtni og samsett stærð; þar af leiðandi er það mikið notað í nútíma rafeindakveikjukerfum.
Rekstri nútíma kveikjuspóla er nákvæmlega stjórnað af vélstýringareiningunni (ECU). ECU stjórnar virkjunartíma aðalspólunnar (þekkt sem „dvalarhorn“) og nákvæma tímasetningu kveikju til að laga sig að mismunandi snúningshraða og álagsskilyrðum.
Til að tryggja stöðugan rekstur í erfiðu umhverfi sem einkennist af háum hita, háspennu og titringi, nota nútíma kveikjuspólur venjulega háþróaða einangrunarferla, svo sem lofttæmingu með epoxýplastefni. Þessar vörur nota hitastillandi kvoða sem einangrunarfylliefni til að ná yfirburða einangrunareiginleikum, þéttingu og hitaleiðni.
Þróun kveikjuspóla sýnir þróun í átt að samþættingu og mátvæðingu. Ákveðnar gerðir farartækja eru nú með samþætta hönnun-eins og einstakar kveikjuspólur (einn sérspóla á hvern strokk) eða "blýants" spólur-sem eru festar beint á kertin. Þessi hönnunaraðferð er til þess fallin að lágmarka há-spennulínutap og fækka hugsanlegum bilunarpunktum í kveikjukerfinu.
