Dæmigerð kveikjuspóla inniheldur tvö sett af vafningum: aðalvinda og aukavinda. Aðalvindan notar þykkari emaljeðan vír, sem venjulega samanstendur af 200 til 500 snúningum af vír um það bil 0,5 til 1 millimetra í þvermál. Aukavindan notar mun fínni emaljeðan vír, sem venjulega samanstendur af 15.000 til 25.000 snúningum af vír sem er um það bil 0,1 mm í þvermál. Annar endi aðalvindunnar tengist lágspennu aflgjafa ökutækisins (+), en hinn endinn tengist skiptibúnaði (eins og truflun). Annar endi aukavindunnar tengist aðalvindunni og hinn endinn tengist háspennuúttakskútunni til að skila há-rafmagni.
Byggt á uppbyggingu segulrásar þeirra eru kveikjuspólur fyrst og fremst flokkaðar í tvær gerðir: opna segulhringrás og lokaða segulhringrás. Kjarni kveikjuspólu með opnum segulhringrás er venjulega lagskipt uppbygging; það sýnir meiri segulmagnaðir tregðu og meiri segulflæðisleka, sem leiðir til tiltölulega minni orkubreytingarnýtni. Aftur á móti er kjarni kveikjuspólu með lokuðum segulrásum í laginu eins og ferningur ("口") eða rétthyrningur ("日"); það er með lægri segulmagnaðir tregðu, lágmarks flæðisleka og mikla orkubreytingarnýtni. Ennfremur er hann fyrirferðarmeiri að stærð og hefur orðið ríkjandi gerð í nútíma rafeindakveikjukerfum.
Að auki, til að tryggja háa-spennueinangrun og skilvirka hitaleiðni, er innra hluta kveikjuspólunnar oft fyllt með raforkumiðli, eins og epoxýplastefni eða einangrunarolíu. Með tækniframförum hafa sumar nútíma kveikjuspólur orðið enn samþættari. Vélræn hönnun leggur einnig meiri áherslu á hlífðareiginleika-til dæmis með því að setja inn viðbótar hlífðaríhluti til að auka umhverfisaðlögunarhæfni og endingu spólunnar.
